Het doet me pijn de herkenning te zien. Het punt dat je denkt te voelen dat er iets ontbreekt, dat het niet echt is. Dat je ermee wilt stoppen omdat er niet voldoende uitkomt. Maar het is dan nog zooo pril, het kan nog alle kanten opgaan. Maar de onzekerheid trek je niet en door het "uit" te maken wil je bij de ander wanhoop zien. Je wilt iemand zien vechten om je vast te houden. Maar iemand die "gezond" in elkaar zit zal dat niet snel doen na zo'n korte periode. Die zal aangeven dat het jammer is maar tegelijkertijd beseffen dat als het nu zo loopt het klaar is.
En als je dan merkt dat de ander het ogenschijnlijk gewoon accepteert dan word je gek. Dan komt het besef dat je het "weer" kapot gemaakt hebt. En dan komt het proces van verwarring wat zich uit in boosheid, verdriet, machteloosheid, eenzaamheidsgevoelens, etc, etc, etc.
Het is zo pijnlijk om te zien dat je jezelf zo in de weg staat (en ook door de herkenning nogmaals). Dat het simpelweg aankijken en zien wat er gebeurt niet lukt. Dat er gelijk heel dramatisch een knop omgezet moet worden. Geen grijs gebied, nee, gelijk zwart en wit.
Door de herkenning kan ik nu ook wat beter invoelen wat jij nu doormaakt. En wat een gevaarlijk punt is, is jezelf constant zeggen dat je het kapot gemaakt hebt. Dat is als een gezwel wat zich voedt met jouw destructieve gedachten waardoor je een volgende keer nog eerder zo reageert omdat je het dan accepteert dat je zo bent. Dat gezwel zit er nu eenmaal en wordt steeds groter. Het moet er dus uit. En dat kan alleen als je nu lief bent voor jezelf, leert dat je dit niet handig aangepakt hebt maar wel dat je zo'n mooi en gaaf mens bent, met alles erop en eraan. Dit stukje doet je pijn dus zal er een draai aan gegeven moeten worden. Hoe? Geen idee.
Ik hoop toch dat ik Harrie eens zal ontmoeten.
Dionne Warwick & Friends - That's what friends are for
Geen opmerkingen:
Een reactie posten